HANABIRA

Sono Hanabira ni Kuchizuke Wo

Watashi no Ouji-sama

- part 5-

(Final Part)

 

อ่านย้อนหลังได้ที่

Part 1 | Part 2 | Part 3 | Part4

 

 

ตัวอักษรสีม่วง คือคำพูดของคาเอเดะ

ตัวอักษรสีน้ำตาล คือคำพูดของซาร่า

ตัวเอียงสีเทา  คือสรุปเหตุการณ์คร่าวๆและความเห็นของคนทำสปอยล์

 

 

หมายเหตุ

ย้ำอีกครั้ง เราแปลจากฉบับภาษาอังกฤษแล้วมีฟังเทียบบ้าง (ถ้าฟังออกนะ ฮา)

อาจจะไม่ได้สปอยล์แบบแปลออกมาตรงเป๊ะแบบถอดทุกคำพูดนะคะ

ตัดบ้าง เติมบ้าง เพื่อความเหมาะสมและเพิ่มอรรถรสของเนื้อเรื่อง

อีกอย่างเราก็ไม่ใช่คนเก่งกาจอะไร ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

เอามาลงที่เอ็กซ์ทีนเพิ่ม เพราะเมื่อวานจะอัพแล้วเอ็กซ์ทีนดันป่วยซะงั้น (เศร้า ฮือ)

โดยพาร์ทนี้อุดมไปด้วยตัวอักษรและยาวมาก

 ตอนแรกจะตัดเป็นสองพาร์ทด้วยล่ะ แต่สุดท้ายก็ตบมารวมกันชดเชยที่ดองไปเป็นเวลานาน (ฮา)

สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ขอบคุณที่ติดตาม แล้วพบกันใหม่ในภาคสี่.. |' v ' x)ノ

 photo 000-2.jpg

แฮ่~

.

.

.

“ความรักนี่วิเศษไปเลยเนอะ คาเอเดะจัง 

แม้พวกเราจะกลับมาถึงบ้านแล้ว แต่ซาร่าก็ยังคงชวนคุยเรื่องความรักไม่หยุด

และไม่ว่าฉันจะพยายามยังไงก็ทำให้เธออธิบายเรื่อง เจ้าชาย ที่ว่านั่นไม่ได้

ดูจากท่าทางของเธอแล้ว ค่อยถามวันหลังก็ไม่เสียหายอะไร

เหมือนกับว่าฉันกำลังรู้สึกสนุกสนานไปกับการที่ได้เห็นซาร่ามีความสุขเลยล่ะ

พอคิดแบบนั้น ในใจก็รู้สึกสับสนขึ้นมา

 .

“กลับมาแล้วค่ะ” 

“กลับมาแล้วค่า~ 

เย็นวันหนึ่งที่พวกเรากลับจากโรงเรียน

คุณพ่อคุณแม่ก็กำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก

ทั้งคู่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดูดีกว่าปกติ

“ตายจริง ยินดีต้อนรับจ้ะ” 

“ยินดีต้อนรับ” 

“กำลังจะไปข้างนอกกันเหรอคะ?” 

“วันนี้มีคอนเสิร์ตน่ะ” 

“อ๊ะ อย่างงี้นี่เอง”

คุณแม่ติดตามวงออเครสต้าอยู่หลายวงท่านก็เลยออกไปข้างนอกบ่อย

โดยส่วนใหญ่จะออกไปกับคุณพ่อนั่นแหละนะ

พวกท่านยังเป็นคู่ที่น่ารัก ไม่ว่าจะเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแล้วก็ตาม

ตัวฉันเองก็อยากมีชีวิตหลังแต่งงานเหมือนทั้งสองคนบ้างเหมือนกัน

คาเอเดะชื่นชมพ่อแม่ตัวเอง 

“จะไปออกไปด้วยกันมั้ย?” 

“เอ๊ะ? เอ่อ คือว่า.. 

“ซาร่าสนใจดนตรีคลาสสิกรึเปล่าน่ะ?” 

“อื้อ เคยไปดูมาตั้งหลายครั้งเลยล่ะ~ 

“อ๊ะ แต่ว่า ครั้งนี้คงต้องขอผ่านแหละค่ะ แฮะๆ” 

“มีอะไรที่ต้องทำงั้นเหรอ?”

“อื้อ.. นิดหน่อยน่ะ”

“อ๋อ”

ซาร่าไม่อยากออกไปไหน

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับโรงเรียนอะไรพวกนี้รึเปล่า

ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็ควรจะอยู่ให้คำแนะนำเธอที่บ้าน

แต่ถ้าไม่ใช่ อาจเป็นเพราะฉันคงกังวลเรื่องของเธอมากเกินไป

“ถ้าซาร่าไม่ไป หนูก็จะอยู่บ้านเหมือนกันค่ะ”

“งั้นเหรอ? ถ้างั้นก็ได้จ้ะ”

คุณแม่รับทราบ คุยกันอีกนิดหน่อย

ก่อนจะบอกว่ามี วัตถุดิบอยู่ในตู้เย็น ทำอาหารให้ซาร่าด้วยนะ

“เอ๊ะ? งั้นก็หมายความว่าคืนนี้ซาร่าจะได้กินอาหารฝีมือคาเอดะจังน่ะสิ”

“เย้~ จะตั้งตารอเลยล่ะ”

ซาร่ามองมาที่ฉันด้วยแววตาเป็นประกาย

แต่ถึงเธอจะตั้งหน้าตั้งตารอแค่ไหน ฉันก็ทำได้ไม่ดีเท่าที่แม่ทำหรอกนะ..

“ตายจริง ไม่ตั้งหน้าตั้งตาคอยอาหารฝีมือป้าบ้างเหรอ?”

เมื่อแม่พูดแบบนั้นด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกล้อ ซาร่าก็ยิ้มเริงร่าตอบ

“แน่นอนอยู่แล้วล่ะค่ะ กับข้าวฝีมือคุณป้าน่ะสุดยอดจะตาย”

“หุหุ~ ขอบใจนะจ๊ะ”

“แต่กับข้าวของคาเอเดะจังรสชาติก็ไม่ต่างที่ฉันทำหรอกนะ”

“เพราะว่ามันเป็นรสชาติที่หนูคุ้นไงคะ”

“โอ้ะ? นี่ชมแม่อยู่เหรอ?”

“แน่นอนค่ะ”

“อุฮุฮุ~ ขอบใจอีกครั้งนะ”

“ใกล้ได้เวลาไปแล้วนะ”

“อ๊ะ งั้นเหรอคะ?”

“คงจะกลับมาดึกหน่อย เข้านอนไปก่อนเลยก็ได้นะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

“โชคดีค่า!

พอทั้งคู่ออกไป คาเอเดะก็ตรงไปที่ตู้เย็นโดยมีซาร่าเดินตามต้อยๆ

“คืนนี้ได้อยู่กับคาเอเดะจังสองต่อสองด้วยล่ะ..

ซาร่าเสียงหื่น เอ๊ย เสียงเพ้อหน่อยๆ

“อะฮะฮะฮะฮะ..

คาเอเดะหัวเราะเจื่อนๆ พอจะรู้ว่าซาร่าจินตนาการค่ำคืนแบบไหนอยู่

“แล้วจะทำอะไรทานกันดีนะ?”

“ถ้าเป็นที่คาเอเดะจังทำละก็ ซาร่าทานได้หมดแหละ

“จริงเหรอ? งั้นเต้าหู้ผัดสไตล์เสฉวนแบบเผ็ดพิเศษดีมั้ยนะ?”

“อึก ไม่เอาอะ ~

คาเอเดะบอกว่าซาร่าทำหน้าตลกดี ..เลว!

“คิกคิก~

“หัวเราะทำไมน่ะ? คาเอเดะจังใจร้าย”

คาเอเดะหัวเราะไปดูของในตู้เย็นไป

“เอ

คาเอเดะคิดว่าจะทำอะไรกินดี แล้วอยู่ๆก็คิดถึงซาร่าที่ต้องเลือกกินเพื่อรักษาหุ่นเลยตัดสินใจจะทำอาหารที่เป็นพวก ให้พลังงานน้อย-ไขมันต่ำ’ แต่ดีต่อสุขภาพให้ซาร่ากิน

“ตัดสินใจแล้ว”

“อะไรเหรอ? อะไรเหรอ? คาเอเดะจังจะทำอะไรให้ซาร่ากินเหรอ?”

“อาหารที่ให้พลังงานต่ำสำหรับงานของซาร่าไงล่ะ”

“เอ๋? สำหรับซาร่าเหรอ?”

“อื้อ”

“เนี้ยว~~ ขอบคุณนะคาเอเดะจัง!

ซาร่าโผเข้ากอดฉันไว้แน่น

แน่นซะจนฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกันนะ?

“ปกติซาร่าต้องคอยระวังเวลาจะกินอะไรใช่มั้ยล่ะ?”

“ดูเหมือนว่าเธอไม่แตะอาหารที่ให้พลังงานสูงเลยนี่นา”

“อุหวา~ รู้ด้วยเหรอ?”

“แค่มองก็รู้แล้วล่ะ”

“คาเอเดะจัง

“เข้าใจแล้วล่ะ คาเอเดะจังเฝ้ามองซาร่าอยู่ตลอดเวลาเลยสินะ”

“คาเอเดะจังรักซาร่าม๊ากมากเลยเนอะ 

“พะ พูดแบบนั้น  คำว่ารักอาจจะฟังดูโอเว่อร์ไปหน่อยมั้ง?”

“อะแฮ่ม ยังไงก็เถอะ ทุกอย่างที่จะทำคืนนี้จะเป็นอาหารไขมันต่ำนะ”

“กินให้มากเท่าที่ต้องการเลย แล้วก็ต้องอิ่มท้องด้วยล่ะ”

ซาร่ามองฉันด้วยดวงตารื่นน้ำตา

“บะ-บอกแล้วไงว่ามันฟังดูเว่อร์ไป”

“ไม่จริงซะหน่อย”

“เป็นเมนูที่นึกถึงซ่าร่าตอนที่คิดอยู่ใช่มั้ยล่ะ?”

“นั่นแหละคือความรัก!

“อาความรักสุดแสนลึกซึ้งเลยด้วยล่ะ!

“อ่า….

ซะ-ซาร่ายังโอเคอยู่มั้ย? (ซาร่าป่วย ขำ ww)

“จะว่าไป ขอซาร่าตอบแทนคาเอเดะจังได้มั้ย?”

“อื้อ อื้อ น่าจะโอเคอยู่ล่ะนะ~

“เนอะ คาเอเดะจัง”

ซาร่าพูดเองเออเองนี่หว่า

“มะ-มันก็ได้อยู่หรอก แต่ฉันไม่ได้ทำแบบนี้เพราะอยากได้รางวัลซะหน่อย”

คาเอเดะไม่อยากได้รางวัลตอบแทนขนาดนั้น แต่ซาร่าจะให้ท่าเดียว และด้วยนิสัยปกติของซาร่า เธอก็ตื้อจนคาเอเดะยอมแพ้อีกเช่นเคย.. ส่วนรางวัลที่ว่าคือการนวดพิเศษระหว่างอาบน้ำ! (นี่ให้รางวัลตัวเองรึเปล่าเนี่ย) คงเดากันได้ไม่ยากว่านวดแบบไหน เพราะฉะนั้นเราข้ามค่ะ เฮ

.

.

ซาร่าอยู่ในห้องน้ำนานไปหน่อยจนหน้ามืด คาเอเดะเลยประคองกลับไปนั่งพักที่เตียง (โถ..)

“เอาน้ำหน่อยมั้ย?”

“ซาร่าไม่เป็นไรหรอกน่า~

“ช่วยขยับมาใกล้ๆหน่อยสิ~

ตอนนี้คาเอเดะเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว ซาร่าก็จับแขนเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้

“ฉันไม่หนีไปไหนหรอกน่า”

“อื้อ”

“อ๋า~ รู้สึกเหมือนจะเป็นลมเลย..

“เพราะทำอะไรพิลึกๆเองไม่ใช่เหรอ”

“แต่ว่าอยากให้คาเอเดะจังมีความสุขนี่นา~ แฮะๆ”

ซาร่าหัวเราะออกมา แม้จะดูวิงเวียนและอ่อนเพลีย

ราวกับว่าเธอมีความสุขกับมันมาก

“แต่ถ้าซาร่าเป็นอะไรขึ้นมาฉันเสียใจแย่เลยน่ะสิ”

“ความรู้สึกของเธอส่งมาถึงฉันแล้วล่ะ”

“แฮะๆ..

“ขอบใจนะ ซาร่า”

“อื้อ..~

ถึงแม้ว่าฉันจะแปลกใจนิดๆว่าทำไมเธอถึงได้อารมณ์ดีขนาดนั้นอยู่ก็เถอะ

มีอะไรที่ฉันพอจะทำให้เธอได้บ้างนะ?

แค่ดูแลเธอแล้วคอยทำอาหารให้เท่านั้นน่ะเหรอ?

พอมองดูซาร่าที่ท่าทางมีความสุขกับสิ่งที่ฉันทำ ก็รู้สึกเจ็บในอกขึ้นมา

เพราะนั่นเป็นแค่เรื่องไม่กี่เรื่องที่ฉันสามารถทำให้เธอได้เท่านั้น

.

.

พอซาร่าเริ่มอาการดีขึ้น ฉันก็ลงมือทำอาหารค่ำ

เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วมองมาที่ฉันไม่วางตา

“นอนพักต่อก็ได้นะ”

“ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวฉันไปเรียกเองแหละ”

“ไม่ล่ะ… ซาร่าอยากอยู่ใกล้ๆ คาเอเดะจังนี่นา”

“ฉันคิดว่าการนั่งมองเฉยๆมันไม่สนุกตรงไหนหรอกนะ

“ดีแล้วล่ะ”

“ที่สำคัญ นี่เป็นมื้อที่คาเอเดะจังตั้งใจทำให้ซาร่าด้วย”

“เลยอยากเห็นทุกๆขั้นตอนเลยล่ะ”

..อย่างงี้นี่เอง

ฉันเป็นห่วงสุขภาพของซาร่าอยู่เหมือนกัน

แต่ถ้าเทียบกับทำอาหารเงียบๆแล้ว ทำไปคุยไปดูท่าจะสนุกกว่า

“คุ้นกับที่โรงเรียนแล้วรึยัง?”

“อืมม ก็ประมาณนั้นแหละ”

“ทุกคนทั้งจริงใจทั้งใจดีเลยล่ะ”

“มีเพื่อนบ้างรึเปล่า?”

“คุยกับเด็กที่นั่งโต๊ะข้างๆบ้างแล้วล่ะ”

“แต่ว่านะ ทุกคนที่คุยกับซาร่าปฏิบัติกับซาร่าไม่เหมือนปกติเลยนี่สิ

สำหรับคนที่ป๊อบปูล่าแบบนี้แล้วนั่นคงเป็นเรื่องปกติล่ะนะ

อีกอย่างเธอก็ไม่ได้มาร่วมพิธีปฐมนิเทศด้วย

ซาร่าคงจะเหงาอยู่เหมือนกันสินะ

“ซาร่าถึงได้ตั้งหน้าตั้งตารอให้ถึงพักเที่ยงทุกวันเลยไงล่ะ”

“เวลาที่สนุกที่สุดคือช่วงพักเที่ยงนี่แหละ”

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนว่าซาร่าจะไม่ได้โกหก

ปกติฉันก็อยู่คนเดียวมาตลอด เป็นแบบนั้นบ้างก็ไม่เลวเหมือนกัน

“แล้วเรื่องเรียนล่ะ?”

“ก็ยากอยู่เหมือนกัน~

“ขืนไม่เตรียมบทเรียนล่วงหน้าดีๆล่ะก็ ต้องแย่แน่ๆเลย~

“ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจมาถามฉันได้นะ”

“อื้อ รบกวนด้วยนะ

ในขณะที่กำลังคุยกับซาร่าอยู่ฉันก็ทำอาหารเสร็จไปหนึ่งจาน

พอวางมันลงบนโต๊ะดวงตาของซาร่าก็สดใสขึ้นมา

“น่าทานจัง

ซาร่าตื้นตันกับอาหารของคาเอดะอย่างรุนแรงระดับสิบ..

ซาร่าถามว่าเก็บใส่กล่องไว้ได้มั้ย คาเอเดะสงสัยว่าซาร่าจะเก็บไว้กินมื้อดึกด้วยเหรอ แต่เปล่าเลย ซาร่าบอกว่าจะเก็บไว้กินเป็นมื้อเที่ยงที่โรงเรียนอีก () และแน่นอน คาเอเดะไม่อนุญาตค่ะ ซาร่าเลยบอกงั้นจะเก็บไว้ค่อยๆกินทุกๆชั่วโมงแทน (นี่หล่อน..)

“ขืนทำแบบนั้นจะกินไม่อิ่มแถมยังเสียสุขภาพเอาน่ะสิ”

“แล้วการที่ฉันทำอาหารที่ดีต่อสุขภาพให้ซ่าร่ากินก็ไม่มีความหมายพอดี”

“งั้นจะทำยังไงล่ะ~

“ไว้ฉันจะทำให้กินอีกก็แล้วกัน นะ?”