Sono Hanabira ni Kuchizuke Wo

Watashi no Ouji-sama

- part 5-

(Final Part)

 

อ่านย้อนหลังได้ที่

Part 1 | Part 2 | Part 3 | Part4

 

 

ตัวอักษรสีม่วง คือคำพูดของคาเอเดะ

ตัวอักษรสีน้ำตาล คือคำพูดของซาร่า

ตัวเอียงสีเทา  คือสรุปเหตุการณ์คร่าวๆและความเห็นของคนทำสปอยล์

 

 

หมายเหตุ

ย้ำอีกครั้ง เราแปลจากฉบับภาษาอังกฤษแล้วมีฟังเทียบบ้าง (ถ้าฟังออกนะ ฮา)

อาจจะไม่ได้สปอยล์แบบแปลออกมาตรงเป๊ะแบบถอดทุกคำพูดนะคะ

ตัดบ้าง เติมบ้าง เพื่อความเหมาะสมและเพิ่มอรรถรสของเนื้อเรื่อง

อีกอย่างเราก็ไม่ใช่คนเก่งกาจอะไร ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

เอามาลงที่เอ็กซ์ทีนเพิ่ม เพราะเมื่อวานจะอัพแล้วเอ็กซ์ทีนดันป่วยซะงั้น (เศร้า ฮือ)

โดยพาร์ทนี้อุดมไปด้วยตัวอักษรและยาวมาก

 ตอนแรกจะตัดเป็นสองพาร์ทด้วยล่ะ แต่สุดท้ายก็ตบมารวมกันชดเชยที่ดองไปเป็นเวลานาน (ฮา)

สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ขอบคุณที่ติดตาม แล้วพบกันใหม่ในภาคสี่.. |' v ' x)ノ

 photo 000-2.jpg

แฮ่~

.

.

.

“ความรักนี่วิเศษไปเลยเนอะ คาเอเดะจัง 

แม้พวกเราจะกลับมาถึงบ้านแล้ว แต่ซาร่าก็ยังคงชวนคุยเรื่องความรักไม่หยุด

และไม่ว่าฉันจะพยายามยังไงก็ทำให้เธออธิบายเรื่อง เจ้าชาย ที่ว่านั่นไม่ได้

ดูจากท่าทางของเธอแล้ว ค่อยถามวันหลังก็ไม่เสียหายอะไร

เหมือนกับว่าฉันกำลังรู้สึกสนุกสนานไปกับการที่ได้เห็นซาร่ามีความสุขเลยล่ะ

พอคิดแบบนั้น ในใจก็รู้สึกสับสนขึ้นมา

 .

“กลับมาแล้วค่ะ” 

“กลับมาแล้วค่า~ 

เย็นวันหนึ่งที่พวกเรากลับจากโรงเรียน

คุณพ่อคุณแม่ก็กำลังเตรียมตัวออกไปข้างนอก

ทั้งคู่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดูดีกว่าปกติ

“ตายจริง ยินดีต้อนรับจ้ะ” 

“ยินดีต้อนรับ” 

“กำลังจะไปข้างนอกกันเหรอคะ?” 

“วันนี้มีคอนเสิร์ตน่ะ” 

“อ๊ะ อย่างงี้นี่เอง”

คุณแม่ติดตามวงออเครสต้าอยู่หลายวงท่านก็เลยออกไปข้างนอกบ่อย

โดยส่วนใหญ่จะออกไปกับคุณพ่อนั่นแหละนะ

พวกท่านยังเป็นคู่ที่น่ารัก ไม่ว่าจะเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแล้วก็ตาม

ตัวฉันเองก็อยากมีชีวิตหลังแต่งงานเหมือนทั้งสองคนบ้างเหมือนกัน

คาเอเดะชื่นชมพ่อแม่ตัวเอง 

“จะไปออกไปด้วยกันมั้ย?” 

“เอ๊ะ? เอ่อ คือว่า.. 

“ซาร่าสนใจดนตรีคลาสสิกรึเปล่าน่ะ?” 

“อื้อ เคยไปดูมาตั้งหลายครั้งเลยล่ะ~ 

“อ๊ะ แต่ว่า ครั้งนี้คงต้องขอผ่านแหละค่ะ แฮะๆ” 

“มีอะไรที่ต้องทำงั้นเหรอ?”

“อื้อ.. นิดหน่อยน่ะ”

“อ๋อ”

ซาร่าไม่อยากออกไปไหน

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับโรงเรียนอะไรพวกนี้รึเปล่า

ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็ควรจะอยู่ให้คำแนะนำเธอที่บ้าน

แต่ถ้าไม่ใช่ อาจเป็นเพราะฉันคงกังวลเรื่องของเธอมากเกินไป

“ถ้าซาร่าไม่ไป หนูก็จะอยู่บ้านเหมือนกันค่ะ”

“งั้นเหรอ? ถ้างั้นก็ได้จ้ะ”

คุณแม่รับทราบ คุยกันอีกนิดหน่อย

ก่อนจะบอกว่ามี วัตถุดิบอยู่ในตู้เย็น ทำอาหารให้ซาร่าด้วยนะ

“เอ๊ะ? งั้นก็หมายความว่าคืนนี้ซาร่าจะได้กินอาหารฝีมือคาเอดะจังน่ะสิ”

“เย้~ จะตั้งตารอเลยล่ะ”

ซาร่ามองมาที่ฉันด้วยแววตาเป็นประกาย

แต่ถึงเธอจะตั้งหน้าตั้งตารอแค่ไหน ฉันก็ทำได้ไม่ดีเท่าที่แม่ทำหรอกนะ..

“ตายจริง ไม่ตั้งหน้าตั้งตาคอยอาหารฝีมือป้าบ้างเหรอ?”

เมื่อแม่พูดแบบนั้นด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกล้อ ซาร่าก็ยิ้มเริงร่าตอบ

“แน่นอนอยู่แล้วล่ะค่ะ กับข้าวฝีมือคุณป้าน่ะสุดยอดจะตาย”

“หุหุ~ ขอบใจนะจ๊ะ”

“แต่กับข้าวของคาเอเดะจังรสชาติก็ไม่ต่างที่ฉันทำหรอกนะ”

“เพราะว่ามันเป็นรสชาติที่หนูคุ้นไงคะ”

“โอ้ะ? นี่ชมแม่อยู่เหรอ?”

“แน่นอนค่ะ”

“อุฮุฮุ~ ขอบใจอีกครั้งนะ”

“ใกล้ได้เวลาไปแล้วนะ”

“อ๊ะ งั้นเหรอคะ?”

“คงจะกลับมาดึกหน่อย เข้านอนไปก่อนเลยก็ได้นะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

“โชคดีค่า!

พอทั้งคู่ออกไป คาเอเดะก็ตรงไปที่ตู้เย็นโดยมีซาร่าเดินตามต้อยๆ

“คืนนี้ได้อยู่กับคาเอเดะจังสองต่อสองด้วยล่ะ..

ซาร่าเสียงหื่น เอ๊ย เสียงเพ้อหน่อยๆ

“อะฮะฮะฮะฮะ..

คาเอเดะหัวเราะเจื่อนๆ พอจะรู้ว่าซาร่าจินตนาการค่ำคืนแบบไหนอยู่

“แล้วจะทำอะไรทานกันดีนะ?”

“ถ้าเป็นที่คาเอเดะจังทำละก็ ซาร่าทานได้หมดแหละ

“จริงเหรอ? งั้นเต้าหู้ผัดสไตล์เสฉวนแบบเผ็ดพิเศษดีมั้ยนะ?”

“อึก ไม่เอาอะ ~

คาเอเดะบอกว่าซาร่าทำหน้าตลกดี ..เลว!

“คิกคิก~

“หัวเราะทำไมน่ะ? คาเอเดะจังใจร้าย”

คาเอเดะหัวเราะไปดูของในตู้เย็นไป

“เอ

คาเอเดะคิดว่าจะทำอะไรกินดี แล้วอยู่ๆก็คิดถึงซาร่าที่ต้องเลือกกินเพื่อรักษาหุ่นเลยตัดสินใจจะทำอาหารที่เป็นพวก ให้พลังงานน้อย-ไขมันต่ำ’ แต่ดีต่อสุขภาพให้ซาร่ากิน

“ตัดสินใจแล้ว”

“อะไรเหรอ? อะไรเหรอ? คาเอเดะจังจะทำอะไรให้ซาร่ากินเหรอ?”

“อาหารที่ให้พลังงานต่ำสำหรับงานของซาร่าไงล่ะ”

“เอ๋? สำหรับซาร่าเหรอ?”

“อื้อ”

“เนี้ยว~~ ขอบคุณนะคาเอเดะจัง!

ซาร่าโผเข้ากอดฉันไว้แน่น

แน่นซะจนฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกันนะ?

“ปกติซาร่าต้องคอยระวังเวลาจะกินอะไรใช่มั้ยล่ะ?”

“ดูเหมือนว่าเธอไม่แตะอาหารที่ให้พลังงานสูงเลยนี่นา”

“อุหวา~ รู้ด้วยเหรอ?”

“แค่มองก็รู้แล้วล่ะ”

“คาเอเดะจัง

“เข้าใจแล้วล่ะ คาเอเดะจังเฝ้ามองซาร่าอยู่ตลอดเวลาเลยสินะ”