Sono Hanabira ni Kuchizuke Wo

Watashi no Ouji-sama

- part 3-

ตัวอักษรสีม่วง คือคำพูดของคาเอเดะ

ตัวอักษรสีน้ำตาล คือคำพูดของซาร่า

ตัวเอียง คือสรุปเหตุการณ์คร่าวๆ

หมายเหตุ

อาจจะไม่ได้สปอยแบบแปลออกมาตรงเป๊ะแบบถอดทุกคำพูดนะคะ

อาจมีตัดบ้าง เติมบ้าง เพื่ออรรถรสของเกม (และความเหมาะสม)

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ x ‘ v ‘ x

.

.

.

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ออกมาจากห้อง พยาบาล ซาร่าอารมณ์ดีขึ้น แล้วก็บอกว่าเริ่มหิวเพราะไปทำเรื่องอย่างว่ากับคาเอเดะจัง คาเอเดะพอได้ยินก็เหวอไปเลย รีบเอามืออุดปากซาร่าไว้พร้อมบอกว่าอย่าพูดอะไรแปลกๆสิ ซาร่าบอกว่าอื้อ งั้นซาร่าจะไม่พูดเรื่องที่เราไปทำอะไรกัน (ซาร่าเธอดูไม่มีความอายเลยนะ..) คาเอเดะเหวออีกรอบ ซาร่าหัวเราะแล้วก็บอกว่าปฏิกิริยาคาเอเดะตลกดี

 photo 01-3-1.jpg

แล้วพอทั้งคู่จะไปทานข้าวกลางวันก็ หมดเวลาพักซะก่อน  ซาร่าชวนคาเอเดะโดด แต่เจ้าตัวไม่ยอม คาเอเดะเลยบอกว่าค่อยเจอกันหลังเลิกเรียน มีเรื่องอยากคุยกันอีกเยอะแยะเลย ซาร่าก็ดีอกดีใจยกใหญ่ จากนั้นทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปเรียนตามห้องเรียนของตัวเอง

หลังเลิกเรียน ซาร่าก็โดดโฮมรูมของตัวเองมารอฉันที่หน้าห้องเรียน (คนแปล: ซาร่าแย่นะ..)

เด็กคนนั้นบอกว่าเธอไม่รู้ว่ามีคาบโฮมรูมอยู่ด้วย

แต่ฉันคิดว่าเธอคงจะรู้อยู่แล้วล่ะ

เป็นการกระทำที่ไม่ดีเอาซะเลยนะ

เธอก้าวเท้าออกจากฝูงชนที่กำลังรายล้อมเธออยู่

แล้วตรงเข้ามาหาฉันอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ได้กลับบ้านกับคาเอเดะจังแบบนี้เหมือนฝันเลยน้า~

“งะ.. งั้นเหรอ..

ซาร่าดึงแขนฉันให้เข้าไปใกล้ๆด้วยท่าทางเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ

เธอค่อนข้างจะป๊อบปูล่ามากเลยล่ะ

หลังจากที่พวกเราเดินพ้นประตูโรงเรียนมา มีเด็กสาวหลายคนเดินมาด้วย

พอเดินด้วยกันแบบนี้แล้วผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามองที่พวกเรา

ซาร่าดูไม่ค่อยสนใจกับเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่

แต่สำหรับฉันแล้วมันค่อนข้างจะสร้างกังวลให้มากทีเดียว ถึงจะช่วยไม่ได้ก็เถอะ

ถ้าทุกคนยังจับจ้องมาที่ซาร่ากันอยู่แบบนี้ ฉันก็ทำให้จิตใจสงบไม่ได้หรอกนะ

 photo 01-10.png

“พวกเราจะกลับบ้านทั้งๆที่ยังควงแขนกันอยู่แบบนี้เหรอ?”

“อื้อ ซาร่าอยากทำแบบนี้มานานแล้วล่ะ

“อ่า..

“เป็นอะไรไปน่ะ? ดูเกร็งๆนะ”

“มะ-ไม่มีอะไร”

ไม่ว่าจะพยายามพูดยังไงเด็กคนนี้คงจะไม่ฟังอยู่ดี

ราวกับว่ามีใครบางคนบอกให้ยอมซะเถอะยังไงอย่างงั้น..

“ฮ่า หิวจังเลยน้า~

“ตอนคาบห้าน่ะ อยู่ๆท้องก็ร้องขึ้นมา น่าอายเลยล่ะ”

“ก็เลยรีบมาหาทันทีที่เลิกเรียนเลยงั้นเหรอ?”

“อะ-อื้อ”

“แต่ว่านะ พอเลยจุดที่หิวมากๆแล้วมันก็ทนได้เองล่ะ”

“อ๊ะ เดี๋ยวสักพักซาร่าต้องแวะที่อื่นก่อนล่ะ”

“ไม่กลับบ้านเหรอ?”

“อ่า อื้อ ใช่ กลับบ้านล่ะ แฮะๆ”

“???”

รู้สึกเหมือนซาร่ากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง

ก็สีหน้าเธอมันแสดงความมีพิรุธอกมาหมดแล้ว

“อ๊ะ ซาร่าจำถนนเส้นนี้ได้ล่ะ~

แล้วซาร่าก็เปลี่ยนเรื่องซะอย่างงั้น

แต่คงไม่เป็นไรหรอก

ฉันเองก็อยากจะระลึกความหลังกับซาร่าเหมือนกัน

“พวกเราเคยมาเล่นกันแถวๆนี้”

“คิดถึงจังเลย”

“แล้วก็ไปเล่นกันที่สวนสาธารณะใกล้ๆนี่ด้วย”

“จำได้ว่าเคยเล่นก่อปราสาททรายด้วยล่ะ”

“อื้อ อื้อ คาเอเดะจังสร้างได้สวยมากเลยล่ะ เนอะ?”

“อย่างพระราชวังแวร์ซายส์ก็เหมือนจริงสุดๆ”

“เคยสร้างปราสาทนาโกย่าด้วยนี่นา?”

“แล้วก็ยังมีดาวมรณะอีกด้วย”

“ฉันจำไม่เห็นได้เลยว่าเคยสร้างอะไรแบบนั้น..

แล้วอีกอย่าง ดาวมรณะมันเป็นทรงกลมไม่ใช่เหรอ?

“งั้นเหรอ?”

“แต่ก็นะ สร้างหลายๆอย่างเลยเนอะ”

“นะ-นั่นสินะ”

“แต่ว่ามันก็เพราะได้ซาร่าช่วยแหละ”

“จริงเหรอ?”

“จ๊ะ”

“ซาร่าไม่ได้กวนเหรอ?”

“คิก ไม่หรอกน่า”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

“เท่าที่จำได้เธอคอยช่วยอะไรตั้งหลายอย่างเลยนี่นา”

“งั้นเหรอแฮะๆ คอยยังชั่ว”

รอยยิ้มของซาร่าซ้อนทับกับตัวเธอในอดีต

“ทั้งๆที่เมื่อก่อนซาร่าก็น่ารักแบบนี้เหมือนกัน”

“แถมตอนนี้ยังเป็นถึงนางแบบอีกด้วย”

“แต่ฉันกลับจำซาร่าไม่ได้ซะอย่างนั้น”

“คาเอเดะจังก็สวยมากเหมือนกันนะ”

“ฉันเหรอ?”

“ขอบคุณนะ”

“ซาร่าเป็นคนแรกที่พูดกับฉันแบบนี้เลยล่ะ”

“จริงอะ?”

“ทุกคนคงคิดแบบนั้นแต่ไม่มีใครพูดออกมานั่นแหละน้า”

ถึงจะไม่รู้เหตุผลก็เถอะ

แต่ฉันก็พอจะรู้ว่าซาร่าใส่ใจเกี่ยวกับเรื่องของฉัน

ทุกคนต่างหลงใหลในความน่ารักของซาร่า

และการที่มาอยู่กับคนอย่างฉันก็ยิ่งทำให้เธอดูดีขึ้น

ถึงจะน่าเศร้าก็เถอะ แต่ฉันก็เข้าใจ

ยังไงก็ซะ การอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆก็ยังเป็นปัญหาสำหรับฉันอยู่ดี

“จะว่าไปก็นึกขึ้นได้…”

“ตอนนี้สวนสาธารณะที่พวกเราเคยไปเล่นกันไม่มีแล้วนะ”

“เอ๋ แล้วมันกลายเป็นอะไรไปแล้วล่ะ?”

“ดูเหมือนจะมีการสร้างสวนสาธารณะแห่งใหม่ห่างออกไปหน่อยน่ะ”

“เห ยอดไปเลยน้า~

“แล้วก็นะ เหมือนจะมีแท็กซี่เยอะกว่าเมื่อก่อนด้วย”

“อะฮะฮ่า งั้นเหรอ?”

พอเดินไปถึงทางแยกพวกเราก็เลี้ยว

ทำให้นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ซาร่าพักอยู่ที่ไหนกันนะ?

“นี่ ซาร่า ตอนนี้เธอพักที่ไหนน่ะ?”

“เอ่อ.. ซาร่าคิดว่าอยู่ห่างจากแถวนี้ไปหน่อยน่ะ”

“งั้นเหรอ ถ้างั้นไว้คราวหน้าฉันค่อยไปทักทายทุกคนหน่อยก็แล้วกัน”

“บ้านที่ซาร่าจะไปอยู่น่ะ เป็นที่ๆสุดยอดมากเลยล่ะ”

“จริงเหรอ? ยอดไปเลยนะ”

“อื้อ♪”

“อ๊ะ ซาร่าต้องไปแล้วล่ะ”

“คงต้องแยกกับคาเอเดะจังตรงนี้นะ”

“เอ๊ะ งั้นเหรอ?”

คิดๆดูแล้วเธอน่าจะบอกเรื่องนั้นให้เร็วกว่านี้นะ

“เข้าใจแล้วล่ะ งั้นไว้คุยกันนะ”

“อื้อ แล้วเจอกัน”

แล้วซาร่าก็วิ่งออกไป

“จะไปไหนของเขากันนะ?”

มีที่ๆจะไปก่อนกลับบ้าน

คงจะไปซื้อของใช้จำเป็นอะไรพวกนี้ล่ะนะ

ถ้างั้นฉันก็น่าจะไปช่วยเธอเลือกนะ

อ่า.. แต่ถ้าฉันไปกับซาร่า ก็ต้องกลายเป็นจุดสนใจอีกน่ะสิ

ฉันอยากจะไปไหนมาไหนกับซาร่านะ แต่ว่า…

“เฮ้อ..”

วันนี้เป็นวันที่มีเรื่องวุ่นๆเกิดขึ้นมากมาย

ดูท่าทางแล้วพรุ่งนี้ซาร่าคงจะมาหาฉันที่ห้องเรียนอีกแน่ๆ

แล้วฉันก็จะกลายเป็นจุดสนใจอีกครั้ง

พรุ่งนี้ฉันต้องคุยกับซาร่าให้รู้เรื่อง

ถึงจะไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมฟังมั้ยก็เถอะ

พอคิดอย่างนั้นแล้วก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมา

คงต้องรีบกลับบ้านไปสงบสติอารมณ์แล้วล่ะ

แล้วก็นะ อยากอาบน้ำชะมัด (คาเอเดะรู้สึกเหนียวตัวจากตอนพักเที่ยงในห้องพยาบาลน่ะ..)

.

.

“กลับมาแล้วค่ะ

คุณแม่ไม่อยู่

ถ้าคุณแแม่กลับมาเมื่อไหร่ฉันจะเล่าเรื่องของซาร่าให้ฟัง (หมายถึงเรื่องที่ซาร่าย้ายกลับมานะ..)

“เฮ้อ..”

คาเอเดะตรงไปเปิดประตูห้องตัวเอง

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ คาเอเดะจัง”

!!

“ข-ขอโทษค่ะ!

นี่ฉันเข้าบ้านผิดรึเปล่า?

นะ-นั่นไม่มีทางเป็นไปได้หรอกน่า

นี่เป็นบ้านที่ฉันเกิดและเติบโตขึ้นอย่างแน่นอน

แกร๊ก เสียงเปิดประตู

“เป็นอะไรไปน่ะ?”

“กรี๊ดดดด~ ไหงซาร่ามาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!?”

“ทำไมนะเหรอ…?”

. photo 02-3-1.jpg

โต๊ะ เตียง ชั้นวางหนังสือ

ฉันจำเฟอนิเจอร์พวกนี้ได้

นี่มันห้องของฉันนี่!!

มีสิ่งเดียวที่ไม่ใช่ของที่อยู่ในห้องนี้มาตั้งแต่แรก คือซาร่าที่กำลังยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า

เย็นไว้ คาเอเดะ

นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันแน่ๆ

ไม่มีทางที่ซาร่าที่ซาร่าจะมาอยู่ในนี้ได้หรอก

อันดับแรก หายใจเข้าลึกๆ

เสียงสูดลมหายใจ

จากนั้น ลองเข้าไปตรวจสอบซาร่า

“นี่ห้องของฉัน? ใช่มั้ย?”

“อื้อ”

“อ้ะ

“แล้วทำไมซาร่าถึงมาอยู่ในนี้ได้ล่ะ?”

“คิดว่าอยากจะแวะมาทักทายคาเอเดะจังน่ะ”

“ทักทาย..?”

“ตั้งแต่วันนี้ไปซาร่าจะอยู่บ้านเดียวกับคาเอเดะจังนะ!”

“เอ๋!”

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ!”

“เอ๋ ~ ~ ~ ~!?”

ฉันรู้สึกเหมือนไม่เคยอุทานด้วยเสียงดังขนาดนี้มาก่อน

เพราะว่า.. เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ!

.

.

ฉันฝันถึงเรื่องราวในอดีต

ในฝันนั้นฉันกำลังเล่นกับซาร่าด้วยทีท่ามีความสุข

พวกเราก่อกองทรายเป็นพระราชวังแวร์ซายส์

ฉันจำเรื่องพวกนั้นไม่ได้หรอก แต่ในความฝันนั้นพระราชวังราวกับถอดแบบมาจากของจริง…

ถ้าให้มาทำตอนนี้คงทำไม่ได้อย่างนั้น

แต่ว่าถ้าฉันกับซาร่าช่วยกันก่อปราสาททรายละก็นะ

ถ้ามีซาร่าอยู่ด้วย ฉันคงจะทำมันได้สำเร็จแน่ๆ

ฉันรู้สึกแบบนั้น

.

.

คาเอเดะตื่นมา เจอซาร่าเปลือยอยู่ข้างๆ ตกใจทำอะไรไม่ถูก พอพยายามจะปลุกซาร่าก็โดนจับจูบอย่างลึกซึ้ง

(มันมี CG แต่ทางเราไม่ขอลงรูปใดๆเพื่อความปลอดภัยของเนื้อหา)

“ฮ้า ดูเหมือนจะตื่นเต็มตาแล้วล่ะ..

“หือ~? คาเอเดะจัง มีอะไรเหรอ?”

“อือ..

ฉันได้สติอีกครั้งหลังอาหารเช้า..

ออกจากบ้านไปพร้อมกับซาร่า

เช้าวันนี้อากาศอบอุ่น มันทำให้ฉันรู้สึกดี

แม้ฉันรู้สึกแบบนั้นตอนเริ่มออกจากบ้าน แต่ก็เริ่มกลับมาหดหู่อีกครั้งเมื่อใกล้ถึงโรงเรียน

ที่ทำให้ฉันรู้สึกอย่างนั้นไม่ใช่เพราะหน้าที่ในฐานะหัวหน้าห้อง

แต่เป็นเพราะฉันอยู่กับซาร่าที่แสนจะเป็นที่นิยมชมชอบ..

“แขนคาเอเดะจังอุ่นจังเลยน้ ~า”

ไม่เหมือนฉันที่กำลังเป็นกังวล

ซาร่าคล้องแขนฉันด้วยท่าทางมีความสุข

“เฮ้อ..

ควงแขนกันทั้งวันทั้งคืน.. จนรู้สึกเหมือนกับว่ามันกำลังจะเชื่อมติดกัน

“เฮ้ ซาร่า..

“อะไรเหรอ?”

“ช่วยทำตัวปกติตอนอยู่ที่โรงเรียนทีสิ” (แหม ประโยคอย่างกะคนแอบคบกัน)

“ไปไหนมาไหนโดยที่ควงแขนกันแบบนี้มันออกจะ..

“เห ~?”

“ไม่เอาน่าา”

อึก..

เวลาซาร่าทำหน้าแบบนั้นแล้วฉันรู้สึกผิดชะมัด

“ควงแขนกันแบบนี้ไม่ดีตรงไหนเหรอ?”

“…

“ฮึก ฮึก..

โดนถามแบบนั้นใครจะใจร้ายปฏิเสธไม่ให้เธอควงแขนได้ลง

เห็นแบบนี้แล้วฉันคงต้องยอมสถานเดียวแล้วล่ะ..?

“คาเอเดะจัง..

“ช่วยไม่ได้ละนะ..

“เย้

เธอดีใจจนพวงแก้มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

ฉันไม่เหมาะสมกับซาร่าเลยจริงๆ

“นี่ๆ วันนี้กลับบ้านด้วยกันอีกได้มั้ย?”

“อื้อ ได้สิ (น้ำเสียงตอนนี้อารมณ์ประมาณว่า อยากทำอะไรก็ทำเลย.. ห้ามไม่ได้อยู่แล้ว ฮา)

“เย้!

“ซาร่ามีความสุขที่พวกเราได้กลับบ้านด้วยกันเหรอ?”

“อื้อ อย่างกะฝันแน่ะ ซาร่ามีความสุขที่สุดเลยล่