Sono Hanabira ni Kuchizuke Wo

Watashi no Ouji-sama

- part 2 -

ตัวอักษรสีม่วง คือคำพูดของคาเอเดะ

ตัวอักษรสีน้ำตาล คือคำพูดของซาร่า

ตัวเอียง คือสรุปเหตุการณ์คร่าวๆ

หมายเหตุ: อาจไม่ได้แปลออกมาตรงเป๊ะแบบถอดทุกคำนะคะ อาจมีตัดบ้าง เติมบ้าง เพื่ออรรถรสของเรื่องราว ขอบคุณที่ติดตามค่ะ x ‘ v ‘ x

.

.

หลังจากที่ฉันได้พบกับซาร่าอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันมานานนั้น ฉันก็รีบกลับมาที่ห้องเรียน

เพื่อทำให้ทุกอย่างกลับมาสู่ความสงบฉันจึงหยิบนิยายออกมาจากกระเป๋า

เมื่อเปิดหนังสือเล่มนั้น ที่คั่นที่สอดเอาไว้ก็หล่นลงมา

ทำไมล่ะ ฉันกำลังกระวนกระวายใจอยู่งั้นเหรอ?

ฉันดึงความเป็นตัวเองกลับมาแล้วเริ่มต้นอ่านนิยายในมือ

แต่ว่า

“…”

ฉันกลับไม่เข้าใจเรื่องราวที่อยู่ในหน้ากระดาษเลยสักนิด

เป็นเพราะอะไรกันนะ..

ว่าแต่..

ทำไมถึงดูเหมือนว่าทุกคนกำลังมองมาที่ฉันอยู่ล่ะ

ฉันดูผิดปกติอะไรตรงไหนรึเปล่า?

รู้สึกไม่เหมือนกับที่โดนจับจ้องตอนอยู่กับซาร่าเลย

คงคิดไปเองน่า คิดไปเอง

ฉันเริ่มอ่านนิยายตรงที่คั่นเอาไว้ต่อ

“หัวหน้าคะ”

ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อถูกเรียก

“มะ-มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ?”

ฉันพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และตั้งใจฟังสิ่งที่พวกเธอกำลังจะพูด

เพื่อนร่วมชั้นของฉันกระซิบเสียงเบา

“เกี่ยวกับนางแบบที่พวกเราพูดถึงเมื่อเร็วๆนี้น่ะ”

“มีคนลือว่าเด็กคนนั้นจูบกับเด็กปีสองด้วยล่ะ!”

[มีเสียง ผลัก! เหมือนอะไรสักอย่างตกเก้าอี้ (ฮา)]

“หัวหน้า?”

“มะ-ไม่มีอะไรค่ะ”

“แค่ตกใจนิดหน่อยน่ะ อีกอย่างมันก็..” (คาเอเดะ)

ฉันตกใจจนแทบจะตกจากเก้าอี้

“ฉันเขาใจความรู้สึกของหัวหน้าล่ะน้า”

“แต่อยากรู้จังว่าเป็นจูบแบบไหน”

“บะ-แบบไหน? นี่คือยังไงเหรอ…?”

“ก็จูบน่ะมีตั้งหลายแบบจะตาย ทั้งจูบทักทาย จูบระหว่างคนรักอะไรพวกนี้น่ะ”

“คะ-คนรัก!?”

“ฮ่าๆ หัวหน้าคะ หน้าแดงหมดแล้วนะ”

“ก็มัน..”

“ก็คงน่าจะเป็นจูบแบบทักทายนั่นแหละนา”

“โอ้ะ เธออยู่ในเหตุการณ์ด้วยเหรอ?”

“อื้อ”

เพื่อนร่วมชั้นของฉันพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ลังเล

[หมายเหตุ: ซาวน์ประกอบตอนนี้ระทึกมาก ขำ]

เธอจะรู้มั้ยนะว่าคนที่ “โดนจูบ” ที่กำลังพูดถึงอยู่น่ะคือฉันนี่เอง

จะทำยังไงดีเนี่ย พูดแล้วมันน่าอายชะมัดเลย~~

“เธอบอกว่ามีคนสำคัญของเธออยู่ที่โรงเรียนนี้ล่ะ”

“คนที่เด็กคนนั้นจูบน่ะเหรอ?”

“อื้อ ฟังดูโรแมนติคไปเลยใช่มั้ย?”

“ยอดเลยน้า~ ♪”

“หัวหน้าก็คิดแบบนั้นใช่มั้ยคะ?”

“คงจะคิดแบบนั้นแหละเนอะ”

“เอ๋?”

บรรดาเด็กสาวตรงหน้าหน้าแดงระเรื่อ

เธอพูดออกมาราวกับไม่รู้จริงๆว่าคนที่จูบกับซาร่าคือใคร

มันทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อยๆ

ในที่แบบนั้นไม่มีทางที่เพื่อนร่วมชั้นคนไหนไปเห็นได้ง่ายๆแน่

สายตาพวกนั้นมันเป็นเพราะฉันจินตนาการไปเองนั่นแหละน่า

“ฉะ-ฉันไม่ค่อยเชื่อเรื่องที่เหมือนนิยายอะไรพวกนั้นหรอกนะ”

“มันก็ไม่น่าเชื่อจริงๆนั่นแหละน้า”

“ตอนแรกฉันก็คิดว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่นซะอีก”

“นะ-นั่นสินะ..”

เฮ้อ ตกใจหมดเลย

เมื่อไหร่ข่าวลือพวกนี้จะหมดไปนะ

ไม่งั้นฉันต้องแย่แน่ๆ

“อ๊ะ หัวหน้า อยู่นี่เอง!”

[ซาวน์ประกอบระทึกอะเกน]

“อยู่ๆก็หายไปไหนไม่รู้ ฉันตามหาแทบแย่แน่ะ”

“มีอะไรให้ช่วย… รึเปล่าคะ?”

“อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปหน่อยเลยนา”

“ฉันเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นหมดแล้วล่ะ” [น้ำเสียงตื่นเต้นมาก]

“อะไรเหรอ? อะไร พูดเรื่องอะไรกันอยู่น่ะ”

“ก็เรื่องที่ว่า ‘ใครคนนั้น’ ที่ว่าคือหัวหน้าไงล่ะ ♪”

“!!”

“จริงเหรอ?”

“ปะ-เป็นเรื่องโกหกอยู่แล้วล่ะค่ะ”

“อย่าหลบตาสิคะ กรุณามองหน้าฉันแล้วตอบคำถามด้วยค่ะ”

“อึก…”

“หัวหน้า พูดความจริงออกมาเถอะนะ”

“หัวหน้า!”

“ทำไมถึงไม่สารภาพล่ะคะ”

ตอนนี้.. ปฏิเสธไปคงไม่ช่วยอะไรแล้วล่ะ

“จริง.. ค่ะ…”

“กรี๊ดดด ♪”

“สมเป็นหัวหน้าของพวกเรา~~”

เพราะพวกเธอส่งเสียงดัง คนในห้องเลยหันมามองเป็นตาเดียว

รู้สึกไม่ค่อยชอบความรู้สึกที่เป็นเป้าสายตาแบบนี้เลย

ขอร้องล่ะ อย่ามองมาทางนี้เลยนะ~

“ฮะ.. ฮึก”

“เป็นคนรู้จักกับนางแบบคนนั้นด้วย หัวหน้าเรานี่ยอดไปเลยน้า~”

“อื้อ ใช่ๆ!”

แล้วหลังจากนั้นฉันก็โดนรุมล้อมด้วยบรรดาเพื่อนร่วมชั้น

ทันทีที่ฉันตกเป็นเป้าความสนใจของนักเรียนคนอื่น

ฉันล่ะก็อยากหายออกไปจากห้องเรียนเสียเดี๋ยวนั้น

[ซาวน์ประกอบ เสียงกริ่งบอกเวลาเข้าเรียน]

โอ้ะ เหมือนจะเริ่มเรียนคาบถัดไปแล้วล่ะ

“เล่ารายละเอียดมาหน่อยสิ?”

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน!”

“อ่า.. ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ….”

หลังจากได้พบกันอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันมานาน

เด็กคนนั้นก็กลับมาและกลายเป็นคนดังในชั่วพริบตา

ถึงจะดีใจที่ได้พบกันก็เถอะ แต่แบบนี้มัน..

ซาร่าคนบ้า

“เฮ้อ..”

 photo 1-3.jpg

..

….

……

ข่าวลือแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วในหมู่เด็กผู้หญิง

เพราะงั้น..

พอถึงช่วงพักทุกคนในห้องก็รู้เรื่องของฉันกับซาร่ากันหมดแล้ว

จริงๆแล้วนั้น ซาร่าเป็นลูกสาวของน้องชายของคุณพ่อ

หรือก็คือเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันนั่นเอง

ตอนเด็กๆ พวกเราเล่นด้วยกันบ่อยๆ ทำให้สนิทสนมกันมาก

ส่วนสาเหตุที่ทำให้พวกเราไม่ได้ติดต่อกันเลยนั้นก็เพราะว่าครอบครัวของเธอย้ายไปอยู่ที่อื่น

ตั้งแต่ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กอยู่เลย

ฉันคอยดูแลซาร่าเหมือนกับน้องสาวแท้ๆ

ทำให้ตอนที่จะต้องแยกจากกันนั้น ฉันรู้สึกเศร้ามากๆเลยล่ะ

แล้วหลังจากที่แยกย้ายกันไป

ซาร่าก็เปลี่ยนไปมาก

จากเด็กขี้แงที่กลัวไปซะทุกอย่าง

เธอกลายเป็นคนที่มีเสน่ห์ดึงดูดและเปล่งประกายมากคนหนึ่ง

พอมาเทียบกันแล้ว ฉัน…

ฉันมองภาพของตัวเองที่สะท้อนอยู่บนกระจกหน้าต่างแล้วถอนหายใจ

“เฮ้อ…”

ภาพของเด็กสาวเจ้าระเบียบ

และถักเปีย

ภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นเพราะอยากอยู่ให้ห่างไกลจากคำว่า “โดดเด่น”

ซาร่าเติบโตขึ้นมาได้สุดยอดขนาดนี้…

ถ้าฉันเป็นอย่างนั้นบ้างจะเป็นยังไงบ้างนะ

แล้วคาบสี่ก็หมดลง..

“คาเอเดะจัง”

“หือ?”

พอฉันหันหลังไปมอง ก็เจอซาร่ายืนอยู่ตรงนั้น

“เอ๊ะ—ะ!!”

ฉันรีบยกหนังสืออ้างอิงที่พกเอาไว้ขึ้นมาบังศีรษะตัวเองทันที

“ทำอะไรน่ะ?”

มันไม่ได้ผลล่ะ [คนแปล: แหงสิ..] ซาร่ายังพยายามชวนฉันคุยอยู่เลย

ตอนนี้ฉันกำลังเป็นต้นไม้ที่ขึ้นอยู่บนทางเดินค่ะ!

ถ้าพูดอะไรออกมาสักคำ แผนนี้คงจะพังไม่เป็นท่า

“คาเอเดะจัง~ง?”

ฉันยังถือหนังสืออ้างอิงค้างเอาไว้อยู่อย่างนั้น ก่อนจะพยายามหมุนตัว

“ทำอะไรน่ะ?”

ฉันเป็นต้นไม้ต่างหากล่ะ

ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่บนทางเดิน!

“นั่นเป็นเกมที่คนเขานิยมเล่นกันเหรอ?”

“ไม่ใช่สักหน่อย”

อา ฉันเผลอตอบไปซะแล้วล่ะ

“หืมม~?”

“นี่ๆ คาเอเดะจัง ช่วยพาไปเดินชมรอบโรงเรียนหน่อยสิ!!”

“ฉันเนี่ยนะ?”

ฉันเผลอพูดเสียงดังออกมาอย่างไม่รู้ตัว

อีกทั้งพฤติกรรมประหลาดอย่างการเอาหนังสือมาบังหน้าด้วยนั้น

ทำให้บรรดาคนที่เดินผ่านไปมาในช่วงพักเที่ยงหันมาสนอกสนใจ

“อื้อ ได้มั้ย? นะ?”

ซาร่าคว้าแขนของฉันไว้

ถ-ถ้าฉันทำอะไรแบบนั้น มันจะยิ่งทำให้ฉันเด่นขึ้นน่ะสิ!

“อ๋า อุ่นดีจัง~ ♪”

“ฉันไม่ใช่เครื่องทำความอุ่นสักหน่อย! อย่ามาอุ่นตัวเองกับฉันสิ”

“นี่ๆ ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่นา”

แน่นอนว่าเป็นค่ะ

แต่ถ้าพวกเรายังยืนคุยกันอยู่ตรงนี้ คนอื่นๆก็จะยิ่งมองมาที่พวกเราน่ะสิ

“ซาร่า มาทางนี้หน่อยสิ”

“อื๋อ?”

ในขณะที่กำลังโดนซาร่าจับมืออยู่นั้น ฉันก็ลากเธอออกมาจนสุดทางเดิน

แบบนี้พวกเราคงจะเด่นน้อยลงแล้ว… ล่ะมั้งนะ?

“พามาในที่แบบนี้.. คาเอเดะจังอยากอยู่กับซาร่าสองต่อสองเหรอ?”

“เอ๋?”

“ว้าย~~ ทำแบบนี้มันเขินนะเนี่ย”

ฉันไม่รู้ว่าเธอเขินเรื่องอะไร

“คาเอเดะจังใจกล้าจังน้า.. ♪”

“จะ-ใจกล้าเหรอ?”

“แทนที่จะพาซาร่าไปเดินดูนั่นดูนี่ อยากจะใช้เวลาแบบนี้มากกว่าเหรอ?”

“งะ-งั้นเหรอ คงงั้นแหละ”

“อย่างที่คิดเลย”

“แต่ว่านะซาร่า เธอบอกให้ฉันเป็นคนพาไปเดินชมโรงเรียนใช่มั้ย? ให้คนอื่นพาไปไม่ดีกว่าเหรอ?”

“ไม่มีใครที่เหมาะไปกว่าคาเอเดะจังอีกแล้วนี่นา”

“เพื่อนในห้องก็เพิ่งเข้ามา พาซาร่าไปชมโรงเรียนไม่ถูกหรอกนะ”

“แล้วคนที่รายล้อมเธออยู่เมื่อเร็วๆนี้ล่ะ?”

“เอ่อ..”

“พวกเขาก็เป็นรุ่นพี่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

“มันก็จริงนะ แต่ว่า..”

ซาร่าทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย

“คาเอเดะจังไม่ว่างเหรอ?”

ฉันเผลอหลบสายตาจากดวงตากลมโตนั่นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“มันก็ว่างอยู่นะ.. แต่ว่า….”

“ซาร่าอยากให้คาเอเดะจังเป็นคนพาไปนี่นา”

“ไม่ได้อยากไปกับคนอื่นสักหน่อย”

[คนแปล: กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ล้มตาย >-->O]

“แต่ว่า…”

“ขอร้องล่ะ”

ยิ่งซาร่าพยายามจะอ้อนฉันมากเท่าไหร่ แรงที่เธอจับฉันอยู่ก็ยิ่งแรงขึ้นเท่านั้น

จะมีวิธีไหนที่ทำให้เด็กผู้หญิงที่ไม่ได้พบกันมานานเลิกล้มความตั้งใจบ้างนะ

แต่ถ้าทำอย่างงั้น ก็จะเป็นการยิ่งป่าวประกาศให้ใครต่อใครรู้ว่าพวกเราสนิทสนมกันน่ะสิ

ขืนยังอยู่กันแบบนี้ต้องมีคนมาเจอแล้วเขามารุมล้อมพวกเราแน่ๆ

แต่ถ้าจะพูดให้ถูก มันเป็นเพราะฉันมาอยู่กับซาร่านี่นะ?

ฉันก็อยากจะใจดีกับเธออยู่หรอกนะ

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เกรงว่าจะไม่สะดวกสักเท่าไหร่

 “…”

“นะ นะ น้า~า?”

“ขอโทษนะ…. คือว่าฉัน..”

“คาเอเดะจังงงง~~~ง”

 photo 02-10.jpg

ว้าย—

“ยะ อย่าเสียงดังสิ”

“อื้อ ซาร่าจะไม่เสียงดัง เพราะงั้นต้องพาซาร่าไปชมรอบโรงเรียนนะ”

“ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นสิ…”

“เอ่อ..”

“คาเอเดะจัง นะ ได้โปรดเถอะน้า? ♪”

อึก—

ไม่ไหว.. ฉันทำให้ซาร่าเลิกล้มความตั้งใจไม่ได้เลย

“อื้อ.. เข้าใจแล้วล่ะ”

“จริงเหรอ?”

“เย้ ขอบคุณนะ ♪”

ฉันหยุดซาร่าที่พยายามจะเข้ามากอดฉันอีกครั้งเอาไว้

“เอ๋?”

“ถะ-ถ้าจะไปละก็ รีบๆไปกันเถอะนะ”

“ฮึม… ค่า~า”

ซาร่าตอบรับด้วยท่าทีที่เหมือนกำลังผิดหวังอยู่นิดหน่อย

ฉันมองไปรอบๆตัวเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น

“ถ้าจะให้ฉันพาซาร่าไปชมโรงเรียนละก็ ต้องไปตอนนี้เลยนะ”

“ทางนี้ ซาร่า”

“อื้อ”

เมื่อฉันเริ่มก้าวเท้าเดิน ซาร่าก็ตามมาติดๆ

เธอท่าทางน่าเอ็นดู เหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ

หลังจากนั้นคาเอเดะก็แนะนำ อาคารเรียน แนะนำห้องนั่นห้องนี่ไปเรื่อย ซาร่าก็เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตอบแต่ “อื้อๆ อื้อๆ” จนคาเอเดะถามว่าฟังอยู่รึเปล่า ซาร่าก็ตอบว่า “ฟังอยู่สิ” แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นถามคำถามเรื่อยเปื่อยกับคาเอเดะแทน เช่น อยู่ชมรมอะไร ถนัดวิชาไหนเป็นพิเศษ

“คาเอเดะจังเป็นนักเรียนดีเด่นรึเปล่าน่ะ?”

“ทะ-ทำไมเหรอ?”

“อืมม.. คงเพราะมันให้ความรู้สึกแบบนั้นมั้ง”

“…”

อาจเป็นเพราะภักลักษณ์สวมแว่นกับทรงผมอะไรพวกนี้ล่ะมั้ง

คิดๆดูแล้ว ขนาดซาร่าที่ไม่ได้เจอกันนานพูดถึงเรื่องนี้เนี่ย..

ถึงจะรู้สึกไม่ค่อยดีก็เถอะ

แต่นั่นก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าเรื่องแบบนี้กลายมาเป็นอะไรที่สร้างความโดดเด่นให้ตัวเองซะอย่างนั้น

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตัวเองเป็นนักเรียนดีเด่นรึเปล่า”

“แต่ว่าทุกคนเรียกฉันว่าหัวหน้าล่ะ”

“คาเอเดะจังเป็นหัวหน้าห้องด้วยเหรอ?”

“อื้อ…”

“ยอดไปเลยน้า ยอดไปเลย~ย!”

“…”

“เอ๊ะ? แต่ดูท่าทางแล้วเหมือนคาเอเดะจังจะไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ”

“ปะ-เปล่าสักหน่อย ฉันมีความสุขดีต่างหากล่ะ”

“แต่ว่าเป็นที่ยอมรับของทุกคนแบบนี้ สมกับเป็นคาเอเดะจังเลยน้า”

“ไม่เปลี่ยนไปเลยล่ะ”

“นั่นน่ะ…”

ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้รับความไว้วางใจของเพื่อนร่วมชั้นมาเหมือนกัน

แต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะเป็นเรื่องดีสักเท่าไหร่

เมื่อฉันมองเห็นซาร่าที่เปล่งประกายยิ่งกว่าแต่ก่อน ภายในใจก็เกิดความสับสนขึ้นมา

 photo cg02.png

“แฮะๆ”

“ซะ-ซาร่า!?”

อยู่ๆซาร่าก็คล้องแขนฉันเอาไว้เสียงอย่างนั้น

ถ้ามีคนเห็นขึ้นมาจะทำยังไงล่ะเนี่ย

“มีกลิ่นของคาเอเดะจังด้วยล่ะ”

“ดะ-เดี๋ย… ซาร่า ทำแบบนี้มัน…”

“อยากเจอมาตลอดเลยละน้า”

“ป-ปล่อยเถอะ…”

“ถึงจะบอกว่าไม่ได้อย่างนั้น ไม่ได้อย่างนี้ แต่ก็ไม่ได้ห้ามจริงๆจังๆซะหน่อย”

แต่ตอนนี้มันต่างกันนะ

“ตายจริง หัวหน้า สวัสดีค่ะ”

“อึก—”

ทะ-..

ทำไมต้องมาเจอกันในที่แบบนี้ด้วยนะ!?

“อรุณสวัสดิ์ค่า”

“คนรู้จักของคาเอเดะจังเหรอ?”

“นะ-นั่นเพื่อนร่วมห้องของฉันน่ะ…”

“อยู่ห้องเดียวกับคาเอเดะจังเหรอ? ดีจังเลยน้า~”

“ตายจริง ฉันเคยเจอเธอมาก่อนรึเปล่านะ..?”

“หรือว่าเธอจะเป็นนางแบบที่เขาร่ำลือกัน?”

“คิตาจิม่า ซาร่าค่า ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

“คิตาจิม่า…”

“คิ-คิตาจิม่า ซาร่า!!”

“อ เอ่อ.. เสียงดังไปแล้วนะ”

“ขะ-ขอโทษทีนะ แต่ว่า…. มัน..”

“พอมามองใกล้ๆแบบนี้แล้ว..”

“ตอนนี้กำลังให้คาเอเดะจังพาชมรอบโรงเรียนอยู่น่ะ”

“หัวหน้า… เป็นคนพาชมรอบๆ…”

“อื้อ ถ้างั้น โชคดีนะคะ”

“ไปกันเถอะคาเอเดะจัง”

“เอ๊ะ?”

“เร็วเข้า เร็วเข้า”

“แต่ว่า..”

ฉันรีบชำเลืองมองเพื่อนร่วมชั้น

“คิ คิตาจิมา… ซาร่า…”

เธอยังคงมึนงงและพึมพำชื่อของซาร่าออกมาอยู่อย่างนั้น

น่าเป็นห่วงว่าเธอจะเป็นอะไรไปรึเปล่า

“ว้าว นั่นซาร่าซังไม่ใช่เหรอ ♪”

“ตายแล้ว จริงด้วย”

“หวา—”

“…”

แค่หยุดเดินบนทางเดินไม่นานก็มีคนมารุมล้อมซาร่าแล้ว

“น่ารักกว่าที่เห็นบนปกนิตยสารอีกล่ะ”

“วันหลังจะขอคำแนะนำเกี่ยวกับเสื้อผ้าหน่อยนะคะ”

“ด้วยความยินดีค่า ♪”

ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะมองมาที่ฉัน

พวกเขาเหล่านั้นเริ่มพูดคุยกับซาร่า

รับรู้สึกได้ถึงความแตกต่างระหว่างพวกเรา

ซะ-ซาร่าดังมากเลยไม่ใช่หรือไง?

“นี่ๆ เธอทำอะไรในวันหยุดเหรอ?”

“ออกไปซื้อเสื้อผ้าไม่ก็ทำเล็บอยู่ที่บ้านน่ะ”

“แล้วปกติออกไปซื้อเสื้อผ้าที่ไหนเหรอคะ?”

“เอ อืมมม~”

“…”

เพราะว่าจำนวนคนที่มีมุงดูเริ่มเยอะขึ้น

ฉันเลยรู้สึกไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่

ฉันอยากจะหนีไปไกลๆ ในที่ที่เงียบสงบกว่านี้

มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะพาใครสักคนไปชมโรงเรียนทั้งๆที่โดยรายล้อมไปด้วยผู้คน

“ซาร่า ฉันขอกลับไปที่ห้องเรียนก่อนนะ”

“เอ๋? ทำไมล่ะ!?”

อึก นั่นก็..

บอกไม่ได้หรอกนะว่ามันน่าอายจะตายเวลาตกเป็นเป้าสายตาน่ะ

“ถะ-ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ฉันพาเธอไปชมโรงเรียนไม่ได้หรอก”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า”

มะ-ไม่เป็นไรเหรอ?

มีอะไรที่จะไม่เป็นไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ด้วยล่ะ?

หรือเธอตั้งใจจะเดินไปรอบๆโรงเรียนพร้อมกับฝูงชนแบบนี้แต่แรกอยู่แล้ว?

ไม่เข้าใจเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ฉันอยากจะร้องไห้ออกมาตอนนี้เลย แต่ก็ทำไม่ได้

“ถ้าหากเป็นอย่างงี้แล้วละก็ จะให้คนอื่นพาไปก็ได้นะ”

“ถ้าพวกเรายังมัวเถลไถลกับอะไรแบบนี้ จะหมดเวลาพักเอานะ”

“….”

อา ไม่นะ ฉันพูดเกินไปแล้ว

“ตายจริง พูดอะไรแบบนั้น..”

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นอะไรกับเด็กคนนี้ แต่ว่า…”

“แต่ทำแบบนี้ก็เหมือนกับเพิกเฉยกับรุ่นน้องที่ต้องการความช่วยเหลือเลยไม่ใช่เหรอ?”

อย่างที่พูดนั่นแหละ ขอโทษด้วยก็แล้วกันนะ

ฉันมันไร้ประโยชน์

นั่นไม่ใช่ประโยคที่ควรจะพูดกับคนที่โดดเด่นอย่างซาร่า

และนั่นก็ทำให้ฉันรู้สึกแย่ลงทุกที

ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ

“ไม่อยากไปกับซาร่าขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ปะ-เปล่าสักหน่อย”

“อึก ขอโทษนะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น แต่ว่า..”

สถานการณ์แบบนี้มันน่าอึดอัด

ผู้คนที่อยู่รอบๆต่างจ้องมองมาที่ฉัน

ไม่ชอบเลย

แต่นี่ก็เป็นความผิดของซาร่าเหมือนกันนั่นแหละ

บอกให้ฉันเป็นคนพาไปชมรอบโรงเรียนเองแท้ๆ แต่ก็ยังหยุดคุยกับคนอื่น….

อ่า…

มะ ไม่ได้สิ

ถ้าคิดอย่างนั้นมันจะกลายเป็นความผิดของซาร่าน่ะสิ..

ในฐานะของรุ่นพี่ ในฐานะของคนๆหนึ่ง ฉันทำเรื่องน่าละอายแก่ใจลงไปซะแล้ว

ไม่ได้นะ

ความคิดของฉันยิ่งจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ

แต่ว่ามันก็หยุดความคิดพวกนั้นไม่ได้

ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย

“แล้วหมายความว่ายังไงเหรอ?”

“อะ-อะไรงั้นเหรอ? นั่นมัน…”

“ก็ถ้าจะให้พาไปชมโรงเรียนล่ะก็ ไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะ”

“ทำไมถึงพูดจาเย็นชาอย่างนั้นด้วยล่ะ?”

 photo 04-6.jpg

“เย็นชา? ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย”

“ก็รับปากว่าจะพาซาร่าไปชมรอบโรงเรียน..”

“อื้อ”

“นี่ ไม่อยากเจอซาร่ารึเปล่า?”

“ปะ-เปล่าสักหน่อย”

“…แต่ท่าทางมันเหมือนจะเป็นแบบนั้นนี่นา”

ซาร่าดูหดหู่ลงเล็กน้อย

เส้นผมยาวสลวยของเธอบดบังความรู้สึกของซาร่าในขณะนั้น

แล้วรอบๆตัวก็เงียบลงจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตกกระทบพื้น

“…”

อ่า ฉันทำร้ายจิตใจซาร่า..

ฉันพูดอะไรเลวร้ายลงไปซะแล้ว

“…”

“ซาร่า?”

ซาร่าคว้ามือของฉันแล้วลากฉันเดินออกจากฝูงชน

“อะ-อะไรเหรอ?”

“เดี๋ยวสิ จะไปแล้วเหรอ!?”

“อยากจะคุยเยอะกว่านี้จัง”

ได้ยินคำพูดเหล่านั้นดังมาจากทางด้านหลัง

ในระหวังที่ฉันโดนกึ่งจูงกึ่งลากออกไปจากตรงนั้น

ซาร่าลากคาเอเดะไปที่ห้องพยาบาล หากใครติดตามซีรีส์โซโนะฮานาบิระมาอย่างเหนี่ยวแน่น คงจะเดาได้ไม่ยากว่าคาเอเดะของเราจะเจออะไร…….

.

ซาร่าซบหน้าลงกับอกของฉันแล้วส่งเสียงสะอึกสะอื้น

“ฮะ ฮึก..”

“อย่าเกลียดซาร่าเลยนะ…”

“เอ๋?”

“อยากเจอมาตลอดเลย.. ซาร่าน่ะเข้ามิคาโจเพราะว่าคาเอเดะจังเรียนอยู่ที่นี่เลยล่ะ..”

เป็นเรื่องราวที่เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้หลายครั้ง

ซาร่าพูดไปเรื่อยๆก่อนจะเริ่มร้องไห้

ฉันไม่เข้าใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนตรงหน้า

ไม่เหมือนกับที่ครั้งที่ผ่านๆมา

เมื่อสัมผัสร่างกายของซาร่า ฉันก็สัมผัสได้ถึงความโศกเศร้า

ฉันควรทำยังไงดี?

ควรจะปลอบใจเธอมั้ย?

แต่ว่าจะทำยังไงล่ะ…?

“อ่า..”

แค่ฉันสัมผัสไปบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา ซาร่าก็เริ่มพูดต่ออีกครั้ง

“ขอร้องล่ะ อย่าเกลียดซาร่าเลยนะ”

“…”

“ถ้าโดนคาเอเดะจังเกลียดล่ะก็ ซาร่าก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว…”

“นั่นน่ะ….”

ฉันได้แต่คิดว่า เรื่องแบบนั้นน่ะ ไม่มีทางเกิดขึ้นได้หรอก

แล้วซาร่าก็ร้องห่มร้องไห้ ใหญ่ คาเอเดะเห็นแล้วก็นึกถึงซาร่าที่เวลามีอะไรก็มักจะร้องไห้แล้วเข้ามาให้เธอ ช่วยอยู่เสมอๆ (คนแปล: โมเอะแท้…)

“ซาร่า”

ฉันค่อยๆกระชับวงแขนกอดเธออย่างแผ่วเบา

มันเป็นสิ่งเดียวที่สามารถปลอบโยนเธอได้ในตอนนี้

“ฮะ ฮึก  คาเอเดะจัง…?”

“ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดีนะ”

“ไม่มีทางที่ฉันจะเกลียดซาร่าลงหรอก”

“ฉันแค่ประหลาดใจนิดหน่อยที่เธอน่ารักขึ้นกว่าแต่ก่อนมากเลย”

“ทิ้งฉันไว้ข้างหลังแล้วเติบโตกลายเป็นคนที่น่ารักได้ขนาดนี้”

“แต่ว่า….. ฮึก คาเอเดะจังก็น่ารักเหมือนกันนะ”

“ไม่ต้องชมยอฉันก็ได้ เธอชมเกินไปแล้วล่ะ”

“มะ-ไม่ได้ชนเกินไปสักหน่อย”

ดูเหมือนว่าซาร่าจะคิดแบบนั้นอยู่จริงๆ

เธอเจอคนสวยๆมาเยอะ

ไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่จะมาพูดอะไรแบบนั้นกับคนอย่างฉัน

“ไม่ว่าจะยังไงก็เถอะ ฉันไม่ได้เกลียดซาร่าหรอกนะ”

“จริงเหรอ..?”

“แค่แปลกใจจริงๆเหรอ?”

“ไม่ได้ไม่อยากเจอซาร่าหรืออะไรทำนองนั้นใช่มั้ย?”

“ไม่ได้เกลียดซาร่าจริงๆนะ?”

“อื้อ”

ฉันพยักหน้ายืนยัน

ซาร่าที่น่ารัก

แม้ภายนอกจะมีเสน่ห์ขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แต่ภายในเธอก็ยังเป็นคนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

“ยินดีต้อนรับกลับมานะ ซาร่า”

ฉันกระชับอ้อมแขน

ซาร่าก็กอดตอบแน่นขึ้นเช่นกัน

“กลับมาแล้วนะ… ♪”

 photo 05-6.jpg

.

.

TO BE CONTINUE PART3..

Comment

Comment:

Tweet