เนื้อหาในเอนทรี่นี้ ไม่เกี่ยวข้องกับคอมมูใดๆทั้งสิ้น
เป็นการสปอยเกม Sono Hanabira ni Kuchizuke Wo ภาค Watashi no Ouji-sama (ภาค 2) ในลักษณะของการแปลสลับกับสรุปเหตุการณ์คร่าวๆ
โดยเราจะแปลจากเวอร์ชันภาษาอังกฤษมาอีกที เพราะความเราง่อยทั้งอังกฤษและญี่ปุ่นนั่นแหละ แต่เราง่อยอังกฤษน้อยกว่า ฮา OTL..
 
นี่เป็นครั้งแรกที่เราแปลอะไรแบบนี้ ผิดพลาดประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ :D

-----------------------------------------------------
 
ในภาคนี้เราจะได้เล่นในมุมมองของ "คิตาจิม่า คาเอเดะ" (ปีสอง) คุณหัวหน้าห้องที่ในตอนแรกแอบเป็นคนขาดความมั่นใจในตัวเองเบาๆ..  วันหนึ่งนางแบบ "คิตาจิม่า ซาร่า" (ปีหนึ่ง) ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอได้ย้ายเข้ามาเรียนที่เดียวกัน แต่คาเอเดะกลับจำซาร่าไม่ได้ซะงั้น.. 
 
อยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติม

 

ตัวสีม่วง เป็นคำพูดของคาเอเดะ

ตัวสีน้ำตาล เป็นคำพูดของซาร่า

ตัวเอียง เป็นการสรุปเหตุการณ์รวมๆ

 

Sono Hanabira ni Kuchizuke Wo

Watashi no Ouji-sama


 

เปิดเทอมใหม่ คาบโฮมรูม ภายในห้องเรียนกำลังเลือกคนที่จะมารับหน้าที่หัวหน้าห้องในปีนี้กันอยู่  

ร่างที่ยืนอยู่หน้ากระดานคลี่กระดาษในมือออก

“คิตาจิม่า คาเอเดะซัง”

“…”

คาเอเดะลดระดับสายตาลง มองไหล่ของเด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวหน้า ก่อนจะหันออกไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เจ้าตัวรู้สึกกลุ้มใจอยู่หน่อยๆ 

“คิตาจิม่า คาเอเดะซัง”

คะแนนโหวตถูกขีดเพิ่มไปบนกระดาน

การโหวตเสร็จสิ้นไปกว่า 80% แล้ว 

และคะแนนส่วนใหญ่ก็เป็นชื่อของ คิตาจิม่า คาเอเดะ

คิตาจิม่า คาเอเดะ

นั่นเป็นชื่อของฉันอย่างไม่ต้องสงสัย

"เฮ้อ"

แค่เรื่องเดียว..

ถ้ามีแค่เรื่องเดียวที่ฉันอยากจะพูดในตอนนี้ละก็นะ มันคงจะเป็น..

ทำไมปีนี้ต้องเป็นฉันอีกแล้วนะ?

 

โรงเรียนสตรีเซนท์มิคาเอล

ตามชื่อของมันนั้น ที่นี่คือสวนที่รวบรวมเด็กสาวที่อยู่ภายใต้การดูแลของพระเจ้า

ที่นี่เหล่าสตรีถูกเลี้ยงดูมาในตระกูลที่สูงส่ง หน้าตาสะสวย และบริสุทธิ์ไร้เดียงสา (คนแปล: ไร้เดียงสาจริงเรอะ..)

ใช้เวลาทั้งวันในการแสวงหาความรู้และฝึกฝนการกระทำประโยนชน์ต่อพระผู้เป็นเจ้า

และโคมไฟดวงน้อยน่าเวทนาที่วางอยู่ท่ามกลางเหล่าดอกไม้แสนสวยเหล่านั้นก็คือฉัน – คิตาจิม่า คาเอเดะ

 

"คิตาจิม่า คาเอเดะซัง"

อีกหนึ่งคะแนนเสียง..

"เฮ้อ..."

ฉันน่ะนะ มักจะรู้สึกอึดอัดเวลากลายเป็นจุดสนใจ

อันที่จริงแล้วก็รู้สึกกลัวนิดๆ ที่จะต้องข้องเกี่ยวกับคนอื่นนั่นแหละ

ไม่ใช่ว่าฉันเกลียดคนรอบข้างหรืออะไรทำนองนั้นหรอกนะ... แต่ว่า...

รอบๆตัวฉันมีแต่คนที่เหมือนกับอัญมณีที่เปล่งประกาย..

ทำให้ฉันรู้สึกว่าคนจืดชืดอย่างฉันจะไม่เหมาะสมที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาเลย

และนั่นคือเหตุผลที่ฉันสวมแว่น ถักเปีย และพยายามที่จะทำตัวไม่ให้โดดเด่น

แล้วทำไมทุกคนถึงยังเลือกฉันเป็นหัวหน้าห้องกันอีกเนี่ย..?

 

คงไม่ได้โหวตให้ฉันเพื่อให้รับผิดชอบงานพวกนี้หรอกนะ

เพราะไม่มีนักเรียนคนไหนในโรงเรียนนี้ใส่ใจเรื่องอะไรยิบย่อยอะไรพวกนั้นหรอก

แต่.. แต่ว่ามัน...!

มาเลือกฉันทุกปีนี่มันก็..

"เฮ้อ....."

ฉันละสายตาจากหน้าต่างหันไปมองผู้หญิงผมยาวที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวหน้า

"ใบสุดท้ายแล้วล่ะ”

“คิตาจิม่า คาเอเดะซัง"

ฉันจะดุ้งเฮือก

ชื่อสุดท้ายที่พูดออกมานั้นก็ยังเป็นชื่อของฉันอยู่ดี

ฉันเริ่มรู้สึกสับสนด้วยความตกใจ

"คิตาจิม่าซังได้คะแนนโหวตสูงสุดเพราะงั้น.."

"คิตาจิม่าซังได้รับเลือกเป็นหัวหน้าห้องอีกปีหนึ่งนะคะ”

เสียงปรบมือดังขึ้นรอบๆตัว

ผู้หญิงที่นั่งข้างหน้าหันกลับมาแล้วมองหน้าฉัน

"ยินดีด้วยนะคะหัวหน้า”

เธอพูดให้กำลังใจฉันด้วยรอยยิ้มที่ปราศจากความประสงค์ร้าย

ตัวฉันนั้นคุ้นเคยกับการถูกเรียกว่า “หัวหน้า” เป็นอย่างดี

เพราะว่าฉันโดนเรียกว่าหัวหน้าบ่อยกว่าชื่อตัวเองซะอีก

"ข.. ขอบใจจ้ะ..."

ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บกลั้นความกลัดกลุ้มและยิ้มรับมัน

พอคิดว่าเรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้นอีกปีแล้วละก็ ฉันก็ชักจะสงสัยแล้วสิว่านี่คือบททดสอบประเภทไหนกันแน่

“หัวหน้า มีอะไรอยากจะพูดหน่อยมั้ยคะ?”

“จ๊ะ..”

ฉันไม่ค่อยชอบที่จะทำตัวให้โดดเด่นสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเกี่ยวกับการทำงานมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินตรงไปที่หน้ากระดานดำ

ทุกคนมุ่งความสนใจมาที่ฉันเป็นตาเดียว

ป-เป็นเรื่องที่ฉันไม่ค่อยชอบเลย..

“ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจของทุกคนนะคะ”

“ฉันจะทำหน้าที่ของหัวหน้าห้องในปีนี้อีกครั้ง”

“และฉันจะพยายามทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด ขอให้ทุกคนวางใจได้ค่ะ”

ฉันรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อยเมื่อได้รับเสียงปรบมือ

ถึงจะทำงานนี้มาปีหนึ่งแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่คุ้นเคยที่จะยืนอยู่หน้าผู้คนอยู่ดี

ถึงตอนนี้ก็เถอะ ขาของฉันก็ยังสั่นนิดๆอยู่ดี

พอเลือกหัวหน้าห้องเสร็จ คาเอเดะก็บ่นๆกับตัวเองนิดหน่อยที่ได้เป็นหัวหน้าห้องอีกปี แล้วพอหมดคาบก็เป็นคาบพักกลางวัน เพื่อในห้องก็เข้ามาชวนคุย 

“หัวหน้าได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเด็กปีหนึ่งบ้างรึเปล่าคะ?”

ปีหนึ่ง? เกี่ยวกับเรื่องอะไรกันนะ

“ไม่เลยจ้ะ”

“รู้สึกเหมือนว่ามีเด็กปีหนึ่งที่เพิ่งมาโรงเรียนวันนี้วันแรกด้วยล่ะ”

“เอ๊ะ? วันนี้?”

แปลว่าเธอไม่ได้มาเข้าร่วมพิธีปฐมนิเทศน่ะสิ

เธออาจจะบาดเจ็บจนต้องรักษาตัวที่โรงพยาบาลก็ได้

หรือไม่ก็มีเหตุผลอื่น…?

สาเหตุที่น่าจะเป็นไปได้มากมายปรากฏขึ้นมาในหัว ในขณะที่กำลังเฝ้ารอคำพูดถัดไปของคนตรงหน้า

“เห็นบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นนางแบบด้วยล่ะ”

“..นางแบบ?”

เป็นเรื่องที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน ฉันจึงต้องใช้เวลาสักครู่หนึ่งเพื่อประมวลประโยคดังกล่าว

“น-นางแบบงั้นเหรอ? ที่ได้ขึ้นปกนิตยสารอะไรพวกนั้นรึเปล่านะ?”

“ใช่ๆ ประมาณนั้นแหละ”

“ว้าว.. ฟังดูยอดไปเลยนะ”

“นั่นสิคะ”

“จะเป็นนางแบบที่ฉันรู้จักบ้างมั้ยนะ อยากเห็นตัวจริงสักครั้งจัง~”

“อยู่โรงเรียนเดียวกันแบบนี้สักวันต้องได้เจอกันเองแหละ”

“มันก็จริงอยู่นะ แต่ว่า..”

“ที่สำคัญ หัวหน้าไม่ตื่นเต้นบ้างเลยเหรอ?”

“ฉ-ฉันว่า..”

คาเอเดะยังช็อคจากที่ตัวเองโดนเลือกเป็นหัวหน้าห้องสองปีซ้อนอยู่เลยไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่ เพื่อนร่วมห้องก็ยังคุยๆกันอยู่ว่าอยากเจอนางแบบคนนั้นจัง คาเอเดะก็แอบรู้สึกชื่นชมคนๆนั้นอยู่นิดๆ แถมยังคิดว่า “คนแบบนั้นคงแตกต่างจากฉันลิบลับเลยละเนอะ” ด้วย..

 

ขณะกำลังเดินกลับจากไปยืมหนังสือที่ห้องสมุด

ฉันก็เห็นฝูงชนยืนออกันอยู่ตรงทางเดิน

พอมองไปก็เห็นว่ากำลังรายล้อมเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่

คนรอบๆส่งเสียงดังเซ็งแซ่  ทำให้ฉันอยากรู้ว่าคนที่อยู่ตรงกลางวงล้อมนั้นเป็นใครกันนะ

“หน้าเหมือนตุ๊กตาเลยล่ะ~”

“ฉันล่ะอิจฉาความน่ารักของเธอจัง”

“ขอบคุณมากนะคะ”

“วันนี้ไม่ทำงานเหรอ?”

“อื้อ วันนี้หยุดน่ะ”

“ก็เลยคิดว่าควรมาโรงเรียนสักหน่อย”

ได้ยินเสียงบอกว่า “น่ารักจัง~” ดังขึ้นรอบๆ

“อย่างนั้นจะทำให้เธอมีเพื่อนมากขึ้นสินะ”

“อื้อ”

“นี่ๆ คุณนางแบบไปหาอะไรทานด้วยกันมั้ย?”

“ได้สิ”

นางแบบ?

เด็กผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาลือกันนะเหรอ?

ถ้าเป็นอย่างงั้นฉันก็เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมถึงมีคนมารุมล้อมเธอถึงขนาดนี้

“แล้วทำไมคุณถึงเลือกมาเข้าเรียนที่มิคาโจล่ะคะ?”

“อ่า คือว่า..”

“ฉันมาตามหาคนในโรงเรียนนี้น่ะ”

“แปลว่าเธอตามคนๆนั้นมาเหรอ?”

“ใช่แล้วล่ะค่ะ”

“ว้าว เป็นเรื่องที่สุดยอดไปเลยนะ~”

“แล้วนี่เธอเจอคนๆนั้นรึยังคะ?”

“ยังไม่เจอเลยล่ะค่ะ”

“ฉันรู้จักชื่อเธอ แต่ไม่รู้ว่าเธอเรียนอยู่ห้องไหนนี่สิ อีกอย่าง..”

“ถ้างั้นให้พวกเราช่วยตามหาให้เอามั้ยคะ?”

“เอ๊ะ? ได้จริงๆเหรอ?”

“แน่นอนค่ะ”

“ฉันก็จะช่วยด้วยเหมือนกันนะ”

“ว้าว ช่วยได้มากเลยล่ะค่ะ!”

ถึงจะมองไม่เห็นตัว แต่แค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกได้แล้วว่าเธอต้องเป็นคนที่เจิดจรัสมากแน่ๆ

นางแบบสาวเข้าเรียนที่มิคาโจเพื่อตามหาใครบางคนงั้นเหรอ?

อดรู้สึกชื่นชมอะไรแบบนั้นไม่ได้เลยล่ะนะ

“หือ..?”

“เอ๊ะ?”

เด็กคนนั้นก้าวเท้าเดินฝ่าฝูงชนรอบๆตัวตรงมาทางนี้

“เอ๋!?”

“เอ่อ…”

เธอจ้องฉันเขม็ง

“อ๋าาา!!”

“เอ๊ะ--”

นางแบบสาวชี้นิ้วมาที่ฉันแล้วอุทานออกมาเสียงดัง

คะ-ใครน่ะ?

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราเจอกันไม่ใช่เหรอ?

แล้วเธอก็ไม่ได้กำลังพูดว่า “อ๋าาาา” หรืออะไรทำนองนั้นใส่ฉันใช่มั้ย?

เธอเป็นคนที่มีชื่อเสียง แล้วการที่เธอทำอะไรอย่างการชี้นิ้วใส่ฉันนั้น ยิ่งทำให้ฉันกลายเป็นจุดสนใจ

“อึก..”

แทบไม่ต้องเสียเวลาคิด ฉันซ้อนใบหน้าของตัวเองเอาไว้หลังหนังสือที่ถืออยู่ทันที

“คาเอเดะจังใช่มั้ย?!”

“!!”

ท-ท-ท-ทำไมถึงรู้ชื่อฉันล่ะ!

“จ-จำคนผิดแล้วค่ะ”

“เสียงแบบนั้น คาเอเดะจังไม่ผิดแน่ ♪”

เธอวิ่งเข้ามาหาฉัน

 “อ๊า”

เธอล้มลง แต่ค่อยๆลุกขึ้นยืนแล้วโผเข้าหาฉันอีกรอบ

“นี่แน่ะ!”

ฉันขยับตัวหลบไปทางซ้ายทีขวาที

“ฮึยยะ ฮึบ!”

“จำคนผิดแล้วล่ะค่ะ ฉันไม่รู้จักเธอสักหน่อย!”

“ล้อเล่นอย่างงี้อยู่เรื่อยเลยน้า♪”

ฉันไม่รู้จักนางแบบที่ไหนสักหน่อย!

แล้วฉันก็ไม่ได้กำลังล้อเล่นด้วย

ใคร~ก็~ได้~ช่วย~ฉัน~ด้วย~!

หมับ!

“จับได้แล้ว--”

“กรี๊ดดด--!?”

จุ๊บ

“!!!”

นะ..

นะ-นะ-นนนน-นี่มันอะไรกันเนี่ย~~!?

ฉันโดนเด็กผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกก่อน แถมยังโดนจ-จะ.. จูบ!

“กรี๊ดดดดดดดดด-♪”

ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว

ริมฝีปากอ่อนนุ่มกำลังส-ส-สัมผัสกับริมฝีปากของฉันอยู่!?

“กรี๊ดดดดดดดดดด~~ดด 

คนที่ยืนอยู่รอบๆส่งเสียงกรี๊ดด้วยความอิจฉา

ที่โรงเรียนหญิงล้วนมัก จะมีเสียงอะไรประมาณนี้เป็นเรื่องปรกติอยู่แล้ว แต่ว่า..

เดี๋ยวนะ ฉันอยู่ในสภาพนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย

หมับ หมับ

“คาเอเดะจัง”

“หือ..?”

“อยากเจอมาตลอดเลยลาาา---”

“กรี๊ดดดดด--!?”

“ป-ปล่อยฉันน้าา~~”

“ไม่ปล่อยหรอกก”

“ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะค่ะ.. ฮึก” (เสียงเริ่มเหมือนจะร้องไห้)

“อาา กลิ่นของคาเอเดะจัง..”

อะไรของเด็กคนนี้เนี่ย!?

จากประสบการณ์ที่เคยประสบมาทั้งชีวิต นี่เป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน

ใครก็ได้ไปฟ้องอาจารย์ที!

“มีความสุขจัง~ จุ๊บ!”

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราเจอกันนะ!

แล้วนั่นก็เป็นจูบแรกของฉันด้วย~

พอคิดว่าจูบแรกของฉันเสียให้กับเด็กสาวสวยแปลกหน้าแล้วมัน..

แล้วทำไมเธอถึงดูเหมือนว่าคิดถึงฉันขนาดนี้เนี่ย?

ทำไม? เพื่ออะไร?

“ด-เดี๋ยวสิ เธอน่ะ..”

ฉันขยับออกห่างจากเด็กสาวแปลกหน้าคนนั้น

“หวา—“

พอมองเธอใกล้ๆแล้ว หัวใจก็เต้นแรงไม่เห็นจังหวะ

เด็กคนนี้ไม่ใช่แค่หน้าตาสะสวยธรรมดา

แต่เป็นคนที่สวยมาก

ขนาดฉันที่เป็นเพศเดียวกันยังรู้สึกว่าเธอเป็นคนที่น่ารักมากๆ

เธอเหมือนเทพธิดาที่หลุดออกมาจากหนังสือภาพ

ดูเป็นสมเป็นผู้หญิง ผิวขาว แถมยังหุ่นดีอีกต่างหาก

ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันด้วยแววตาฉายประกายแห่งความสุข

เธอน่ารักเสียจนคิดว่า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เป็นนางแบบ”

ถ้าไม่พูดถึงเสียงที่เรียกฉันว่า “คาเอเดะจัง” ละก็นะ

“…?”

หือ? เด็กคนนี้ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า..

..เคยเจอกันที่ไหนมาก่อนนะ?

เมื่อก่อนนอกจากพ่อแม่แล้วคนที่เรียกชื่อฉันโดยมีคำว่า “จัง” ต่อท้ายยังมีอยู่อีกคนหนึ่งล่ะ

แต่เด็กคนนั้นย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วนี่นา

รู้สึกคับคล้ายคับคลาจัง..

แต่ฉันไม่ยักจะจำได้แฮะ

ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักคนนี้ ฉันต้องจำได้อยู่แล้วสิ

“อ-เอ่อ เธอเป็นใครเหรอ?”

“ฉันคิดว่าเธอจะจำคนผิดน่ะ”

“แต่เธอคือคาเอเดะจังใช่มั้ยล่ะ”

“ม-มันก็ใช่ แต่ว่า..”

“ทำไมทำตัวห่างเหินแบบนั้นล่ะ”

“ซาร่าไงล่ะ ซาร่า.. คิตาจิม่า ซาร่า จำไม่ได้จริงๆเหรอ?”

“เอ๊ะ?”

“ซา..ร่า..?”

ฉันพยายามนึกถึงเรื่องราวของเด็กผู้หญิงที่ชื่อซาร่าในความทรงจำ

ใช้เวลาค้นหา 1 วินาที

มีเด็กผู้หญิงที่ชื่อซาร่าที่ฉันรู้จักอยู่หนึ่งคน

หรือควรจะบอกว่าคนๆที่เรียกชื่อฉันด้วยคำว่า “-จัง” มีแค่ซาร่าคนเดียวเท่านั้น

พอมองใกล้ๆแล้วก็ทำให้นึกถึงเด็กคนนั้นอยู่เหมือนกันนะ

สีผม

สีตา

น้ำเสียง

ไม่สิ ทั้งหมดนั่นแหละ

“ซาร่า..”

หรือจะให้พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ..

คนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้คือซาร่างั้นเหรอ?

“ต-แต่เธอย้ายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“อื้อ แต่ฉันอยากเจอคาเอเดะจังน่ะ”

“ไม่จริงน่า..”

“จริงสิ จริง!”

“แต่ว่าเธอ—“

มีบรรยากาศรอบตัวแตกต่างไปจากเมื่อก่อน

ไม่อยากจะเชื่อเลย

“กลับมาแล้วนะ คาเอดะจัง”

ซาร่าโผเข้ากอดฉันอีกครั้งด้วยรอยยิ้มกว้าง

ดูเหมือนว่าเธอมีความสุขมากเสียจนช่วยไม่ได้ แต่ว่า..

ในขณะที่กำลังโดนกอดรัดอยู่นั้น ฉันก็กำลังมึนงงอยู่กับการพบกันโดยไม่ได้คาดฝันครั้งนี้เช่นกัน

 

TO BE CONTINUE PART2..

 

HAPPUI'S COMMENT

  • เราโดนศาสดาผลักลงหลุม ฮือ ฮือ ฮือ..
  • จริงๆเราเป็นคนใสๆนะจะบอกให้ ' v ')/
  • ไม่เคยแปลมาก่อน เคยแต่ตรวจ ยากเหมือนกันนะเนี่ย ฮา
  • จะพยายามรีบดันพาร์ทต่อไปออกมานะคะ

edit @ 24 Oct 2013 01:26:23 by HAPPUI

Comment

Comment:

Tweet

ตบมือให้แฮปปุย... 
คิดถึงคู่ซาร่าคาเอเดะ ลืมเนื้อหาไปเกือบหมดแล้ว ขอติดตามด้วยล่ะกัน

#1 By サトル [[ I'm satoru. ]] on 2013-10-23 22:05